Εχουν να διαχειριστούν μια πολύ δύσκολη καθημερινότητα, στον καταυλισμό του Ελληνικού. Είναι κουρασμένοι από την αβεβαιότητα. Εχουν όνειρα, αγωνίες, ιστορίες να διηγηθούν. Ας τους ακούσουμε.
«Τα παιδιά μας μια μέρα θα φέρουν τη δημοκρατία στο Αφγανιστάν»
Ο Safiullah, με τη γυναίκα του και τα δυο τους παιδιά, κοιμόταν σε μια σκηνή στις γραμμές του τρένου στο χωριό της Ειδομένης, κοντά στα σύνορα με την ΠΓΔΜ, όταν η αστυνομία τους απομάκρυνε με τη βία και τους οδήγησε στην Αθήνα. «Η αστυνομία μάς έσπρωξε στα λεωφορεία σαν να ήμασταν ζώα. Δεν μας άφηναν να κάνουμε ούτε ένα βήμα. Μας συνόδευαν ακόμα και στην τουαλέτα. Μας έφεραν στον καταυλισμό του Ελληνικού και μας είπαν ότι θα επιστρέψουμε όταν ανοίξουν ξανά τα σύνορα». Περίπου επτά μήνες αργότερα ο Safiullah, στα 26 του, ζει ακόμα σε μια σκηνή στον καταυλισμό του Ελληνικού. Στο Αφγανιστάν πούλαγε φρούτα. Αλλά όταν αποφάσισε να πάρει τη γυναίκα του και τα δύο μικρά παιδιά τους (ένα κορίτσι δύο χρονών και ένα αγόρι τριών) στην Ευρώπη, δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο δύσκολο θα ήταν. «Εννιά μήνες ταξιδεύαμε για να φτάσουμε στην Ελλάδα. Στη μέση της θάλασσας, η βάρκα μας άρχισε να μπάζει νερά. Φωνάζαμε στους ανθρώπους που ήξεραν κολύμπι να σώσουν τα παιδιά μας. Όμως, η χειρότερη στιγμή ήταν όταν δεν μας επέτρεψαν να διασχίσουμε τα σύνορα, στην Ειδομένη, και έπρεπε να γυρίσουμε πίσω».
Αυτούς τους επτά μήνες, ο Safiullah και η σύζυγός του Farahnaz, ζουν σε μια σκηνή στον καταυλισμό του Ελληνικού (στο γήπεδο του μπέιζμπολ στον χώρο του παλιού αεροδρομίου) μαζί με άλλους 800 ανθρώπους από το Αφγανιστάν. «Το χειρότερο είναι ότι καθόμαστε όλη μέρα χωρίς να κάνουμε τίποτα και χωρίς να ξέρουμε τι θα μας συμβεί. Δεν υπάρχουν δραστηριότητες εδώ κι έτσι απλώς μιλάμε ο ένας στον άλλο και μας επηρεάζουν τα προβλήματα των άλλων ανθρώπων. Είμαστε πολύ στρεσαρισμένοι». Η Farahnaz βλέπει συχνά τον ψυχολόγο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στον καταυλισμό, ο οποίος, όπως λέει, τη βοηθά να ξεπερνά τα προβλήματά της και να νιώθει πιο ήρεμη. «Αν δεν είχαμε τον ψυχολόγο, δεν ξέρω τι θα κάναμε. Πρέπει να βρούμε κάτι να κάνουμε, αλλιώς θα αρχίσουμε να τσακωνόμαστε. Όμως, δεν μπορούμε να πάρουμε καμία απόφαση εδώ, άλλοι αποφασίζουν για μας». Ο Safiullah και η Farahnaz, όπως και κάθε άλλη οικογένεια στον καταυλισμό, αντιμετωπίζουν ένα σωρό προβλήματα στην κάλυψη των καθημερινών αναγκών των παιδιών τους. Ωστόσο, αυτό για το οποίο νοιάζονται περισσότερο είναι η μόρφωσή τους. «Θέλουμε τα παιδιά μας να σπουδάσουν, να γίνουν χρήσιμα στην κοινωνία. Χρειάζονται τη μόρφωση. Θα είναι η επόμενη γενιά που θα φέρει τη δημοκρατία στο Αφγανιστάν».
«Ελπίζω μια μέρα να καταφέρω να διοργανώσω μια έκθεση και να περιοδεύσω στην Ευρώπη»
© Aspasia Kakari / MSF
Κάθε μέρα που περνάει ο Mohammed Asif βλέπει το όνειρό του, να διοργανώσει μια έκθεση και να κάνει περιοδεία σε όλη την Ευρώπη, να ξεθωριάζει. Αλλά δεν τα παρατάει. Ο 37χρονος ζωγράφος και γραφίστας από το Herat του Αφγανιστάν παραδίδει μαθήματα τέχνης σε περίπου 50 παιδιά και 25 νέους στον καταυλισμό του Ελληνικού.
Πριν από επτά μήνες, όταν αυτός και η οικογένειά του (η γυναίκα και τα τρία παιδιά του) έφτασαν στην Ειδομένη, αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Αθήνα όπου μένουν μέχρι και σήμερα. Ο Mohammed Asif δείχνει με καμάρι τη δουλειά των μαθητών του στην προοπτική. Πριν ένα μήνα οργάνωσε μία έκθεση στον καταυλισμό όπου παρουσίασε τη δουλειά του αλλά και τη δουλειά των μαθητών του. «Χρειάζομαι υποστήριξη για να συνεχίσω τη δουλειά μου», αναφέρει.
Ο Mohammed Asif ήταν γνωστός στο Αφγανιστάν ως καλλιγράφος. Είχε το δικό του στούντιο. «Ελπίζω μια μέρα να καταφέρω να διοργανώσω μια έκθεση και να περιοδεύσω στην Ευρώπη. Αλλά δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Κανείς δεν ξέρει. Όλοι είναι πολύ μπερδεμένοι. Δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε».
«Βοηθάω τους ανθρώπους να βρουν το κέφι τους όταν απελπίζονται»
© Aspasia Kakari / MSF
Ο Abdul-Rahim και η οικογένειά του ήταν από τους πρώτους «κατοίκους» του καταυλισμού στο Ελληνικό. Υπηρέτησε στον αφγανικό στρατό για σχεδόν 30 χρόνια. Τώρα υπηρετεί στον καταυλισμό προσφέροντας στην κοινότητα. «Έχω επιλεγεί ως εκπρόσωπος των ανθρώπων εδώ. Ο ρόλος μου είναι η επίλυση προβλημάτων και να μεσολαβώ όταν δημιουργούνται διαμάχες μεταξύ οικογενειών ή ακόμα και μέσα στην οικογένεια. Τους βοηθάω να βρουν το κέφι τους όταν απελπίζονται. Συνεργάζομαι με τον διαχειριστή του καταυλισμού υποβάλλοντας τα αιτήματα των ανθρώπων όταν έχουν προβλήματα».
Μετά από επτά μήνες στον καταυλισμό, ο Abdul-Rahim τους ξέρει όλους και όλοι τον ξέρουν ως “dagarwal” (συνταγματάρχη). Η οικογένειά του προσπαθεί κι αυτή να βοηθήσει την κοινότητα. Η κόρη του διδάσκει αγγλικά και ο γιος του είναι εθελοντής μεταφραστής σε ΜΚΟ συνοδεύοντας, όποτε χρειάζεται, ανθρώπους στο νοσοκομείο. «Είμαστε ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι. Γι’ αυτό απειλούμασταν από τους Ταλιμπάν και αποφασίσαμε να εγκαταλείψουμε τη χώρα. Αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, ποτέ στο παρελθόν δεν έχουμε βιώσει κάτι σαν κι αυτό. Οι Έλληνες μας έχουν φερθεί καλά, παρά την αναστάτωση που έχει δημιουργηθεί. Αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση μάς κρατά εδώ υπό αυτές τις συνθήκες. Δεν περίμενα ότι η Ευρώπη θα ήταν έτσι».
Πηγή: https://www.msf.gr/magazine/oneira-agonies-istories-apo-elliniko
